Iwan Stiepanowicz Koniew-------------------------Иван Степанович Конев

Iwan Stiepanowicz Koniew

 Иван Степанович Конев 

(1897 - 1973)

 



  Przyszły marszałek urodził się 28 grudnia 1897 roku we wsi Łodejno obwodu kirowskiego, w rodzinie chłopskiej. W 1912 ukończył szkołę ziemską w sąsiedniej wsi Puszma.

   W 1916 roku Iwan Koniew został wcielony do armii carskiej. W randze podoficera artylerii walczył na froncie południowo-zachodnim. Po upadku armii carskiej wrócił do ojczyzny. W czasie rewolucji został wybrany członkiem Nikolskiego powiatu komitetu wykonawczego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii Bolszewików, a następnie mianowany komisarzem wojskowym powiatu. Dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej, walczył przeciw armii admirała Aleksandra Wasylijewicza Kołczaka na froncie wschodnim. W 1921 roku – Komisarz sztabu Ludowej Armii Rewolucyjnej w Republice Dalekiego Wschodu. Wybrany delegatem na X Zjazd WKP(b), w marcu 1921 roku walczył w Kronsztadzie.

 

  Koniew ukończył wyższą szkołę dowódczą Armii Czerwonej. Dowodził pułkiem, a następnie dywizją. Wyższą Akademię Dowódzczą im. M. Frunzego , po czym został wysłany na Daleki Wschód, gdzie był dowódcą grupy sił specjalnych w Mongolii, a następnie drugiego Zabajkalskiego Wojennego Okręgu  W 1940 Koniew otrzymał awans na generała porucznika, został mianowany dowódcą Północnokauskiego Okręgu Wojskowego.

 

  Wiosną 1941 roku Iwan Koniew zaczął formować 19 Armię. Na początku Wielkiej Wojny Ojczyźnianej główne siły 19 Armii weszły do walki w lipcu 1941 roku w regionie Witebska.Armia Koniewa wyróżniła się w bitwie pod Smoleńskiem. 11 września 1941 Koniew otrzymał awans na stopień generała pułkownika, a 12 września – mianowano go dowódcą Frontu Zachodniego. W październiku 1941 roku, wojska gen. I.S.Koniewa został pokonane pod Wiaźmą, za co został zdegradowany do zastępcy dowódcy frontu. Sprawa trafiła do sądu, ale dzięki wstawiennictwie dowódcy Sztabu Generalnego Armii Czerwonej gen. Gieorgija Konstantynowicza Żukowa akt oskarżenia odrzucono.

 

  Jesienią 1941 roku został mianowany dowódcą nowo utworzonego Frontu Kalinińskiego. Oddziały tego Frontu były pierwszymi, które kontratakowały niedaleko Moskwy i 05 grudnia 1941 roku przedarły obronę niemieckiej 9 Armii. 16 grudnia został osfobodzony Kalinin. Na początku stycznia 1942 roku wojska I.S.Koniewa osiągnęła pozycje na rzece Wołdze. Dowództwo Wehrmachtu zostało zmuszone do przeniesienia siły tu wcześniej przeznaczonych do działania na południowym skrzydle frontu radziecko-niemieckiego.To ułatwiło położenie Armii Czerwonej, której wojska walczyły pod Stalingradem i na Kaukazie.

 

   I.S. Koniew wiosną 1943 roku został mianowany dowódcą Frontu Stepowego.Już na pierwszym etapie bitwy na Łuku Kurskim Koniew wprowadził w pasmo Woroneskiego Frontu, 5 gwardyjską czołgową i 5 gwardyjskią dywizję piechoty, które rozegrały najważniejszeą rolę w bitwie pod Prochorówką.

 

  O świcie 5 sierpnia 1943 roku wojska Frontu Stepowego szturmowały Biełgorod i wieczorem tego samego dnia, miasto zostało całkowicie oczyszczone z Niemców. Aby uczcić to zwycięstwo i wyzwolenie Orła, 5 sierpnia, w Moskwie oddano 15 salw ze 120 dział- była to pierwsza salwa na cześć zwycięstwa Armii Czerwonej na froncie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. 13 sierpnia oddziały I.S. Koniewa przybył do Charkowa, a 22 sierpnia nastąpił nocny atak na miasto.Po 12 godzinach następnego dnia miasto zostało wyzwolone. 28 sierpnia 1943 Koniew otrzymał stopień generała armii i udekorowano go Orderem Suworowa I stopnia. .

 

  20 lutego 1944 Iwan Stiepanowicz Konev otrzymał tytuł Marszałka Związku Radzieckiego.

 

  25 marca 1944 wojska marszałka I.S. Koniewa dotarły do granicy państwowej ZSRR na rzece Prut, przekroczywszy ją dotarł do Karpat.Przeprowadził lwowsko-sandomierską operację zaczepną, w rezultacie czego została zajęta Zachodnia Ukraina.

 

 Od maja 1944 dowodził 1 Frontem Ukraińskim,

   18 stycznia 1945 wojska 1 Frontu Ukraińskiego pod dowództwem marsz. Iwana Koniewa zdobyły większą część Krakowa, następnie uprzemysłowiony obszar Górnego Śląska w zasadzie bez strat. Ofensywa wojsk radzieckich, polegała na okrążeniu wojsk niemieckich w taki sposób, iż pozostawiono im wąską gardziel, którą mogli się ewakuować w kierunku na Żory, Wodzisław Śląski, Racibórz oraz Opawę. Katowice zostały zdobyte 27 stycznia 1945, Chorzów zaś 28 stycznia 1945.

   Wyzwolenie Krakowa

   18 stycznia 1945 podczas operacji wiślańsko–odrzańskiej oddziały 1 Frontu Ukraińskiego dowodzone przez marszałka Iwana Koniewa rozpoczęły walki o Kraków. Główne natarcie na samo miasto nastapiło od północnego zachodu przez Bronowice oraz od północy przez Prądnik Czerwony. Bardzo szybko doszło też do zajęcia przez wojska radzieckie przyczółku w Pychowicach. Dla Niemców oznaczało to realne zagrożenie odcięcia drogi odwrotu.

 

   18 stycznia po południu, 317 Pułk Strzelecki zajął Łobzów, 203 Pułk Strzelecki dworzec towarowy, a 22 Pułk Strzelecki Olszę i Rakowice. Do Rynku było więc jeszcze parę kilometrów, a zatem trudno mówić o zajęciu miasta właśnie w dniu 18 stycznia.

   Dopiero 19 stycznia przed południem pododdziały sowieckie zajęły Stare Miasto. Walki w dzisiejszych południowych dzielnicach oraz na południe od Krakowa (Libertów – Mogilany) trwały jeszcze do 23 stycznia. Wycofujące się oddziały niemieckie zdołały jedynie wysadzić w powietrze wszystkie mosty na Wiśle. Ostatnie oddziały niemieckie broniły się na Krzemionkach.

   W Moskwie na cześć zdobywców oddano 24 salwy z 324 dział, zaś z rozkazu Stalina dowodzona przez generała pułkownika Iwana Korownikowa 135 Dywizja Strzelecka 59 Armii otrzymała miano „krakowskiej”.

   Wojska 1 Frontu Ukraińskiego zajęły większą część Krakowa. Zgodnie z taktyką marszałka Koniewa nie prowadzenia w miarę możliwości walk na terenie wyzwalanych miast, żołnierze Armii Czerwonej zostali poinformowani o najważniejszych i najcenniejszych obiektach zabytkowego miasta i wiedzieli, że ich zadaniem jest nie tylko zdobycie, ale i ocalenie Krakowa. W swojej książce Czterdziesty piąty Iwan Koniew pisał:

 

"Rzeczą niezmiernie ważną było osiągnięcie szybkości działań wszystkich wojsk uczestniczących w natarciu na Kraków. Tylko to mogło uratować miasto przed zburzeniem, a chcieliby zdobyć je nietknięte. Dowództwo Frontu zrezygnowało z uderzeń na nie artylerii i lotnictwa."

 

Miejska Rada Narodowa w Krakowie na uroczystej sesji w dniu 23 kwietnia 1955 nadała marszałkowi Iwanowi Koniewowi honorowe obywatelstwo miasta Krakowa

 

"Dając wyraz głębokiej wdzięczności mieszkańców miasta dowódcy 1. Frontu Ukraińskiego, którego bohaterskie wojska wyzwoliły Kraków spod okupacji hitlerowskiej i ocaliły go przed zniszczeniem."

 

W  trakcie operacji wyzwalania sowiecka artyleria i lotnictwo co było nie do uniknięcia zniszczyły ponad 450 budynków, w tym doszczętnie kamienice wokół Dworca Głównego. 17 stycznia 1945 na dziedziniec Stefana Batorego na Wawelu zrzucona została bomba lotnicza, która uszkodziła część zamku oraz katedrę. 

Marszałek Iwan Stiepanowicz Koniew został odznaczony przez Radę Państwa PRL Krzyżem Wielkim Orderu Wojennego Virtuti Militari za wyzwolenie i ocalenie Krakowa.

 Wyzwolenie Pragi

   13 kwietnia 1945 roku wojska 2. i 3. Frontu Ukraińskiego zdobyły Wiedeń stwarzając tym samym idealne warunki do zajęcia północnej i środkowej części Austrii, uderzenia na zachodnią i południową część tego państwa i wyzwolenia Czech. W tym samym czasie część sił 9. Gwardyjskiej Armii 3. Frontu Ukraińskiego ścigała cofających się na zachód Niemców. Do 15 kwietnia oddziały radzieckie opanowały cały brzeg Dunaju do Krems an der Donau, zdobywając przy tym St. Pölten. Opór Niemców w zalesionym i górzystym terenie stawał się coraz silniejszy i natarcie w tym rejonie zostało zatrzymane, podobnie jak centrum 3. Frontu Ukraińskiego uderzające na Graz. Na północ od Wiednia 2. Front Ukraiński rozpoczął zajmowanie pozycji umożliwiających przeprowadzenie natarcia w kierunku Pragi. Na południu, czyli na lewym skrzydle 3. Frontu Ukraińskiego, 57. Armia i część bułgarskiej 1. Armii rozpoczęły 29 marca natarcie w kierunku Mariboru i do 15 kwietnia osiągnęły rubież rzeki Mura.

  W połowie kwietnia na terenie Czech znajdowały się jeszcze dość znaczne siły niemieckie. Powodowało to, że tempo natarcia 2. i 4. Frontu Ukraińskiego było bardzo powolne i do początku maja linia frontu praktycznie nie uległa większym zmianom.

  Do likwidacji niemieckiego zgrupowania w Czechach Armia Czerwona przeznaczyła 2 mln 28 tys. żołnierzy, w tym 139 500 rumuńskich (wchodzących w skład 1. i 4. Armii rumuńskiej), 69 500 polskich (wchodzących w skład 2. Armii Wojska Polskiego) i 48 400 czechosłowackich (wchodzących w skład I Korpusu Armijnego), wyposażonych w 30 452 działa i moździerze, 1960 czołgów i dział samobieżnych oraz 3014 samolotów. Główną rolę w działaniach miały odegrać wojska 1. Frontu Ukraińskiego pod dowództwem marszałka Iwana Koniewa atakujące z rejonu Drezna i 2. Frontu Ukraińskiego dowodzone przez marsz. Rodiona Malinowskiegonacierające od strony Brna. Zakładano, że stolica Czech zostanie wyzwolona nie wcześniej niż w połowie maja. Początek działań wyznaczono na 7 maja. Wcześniej, 5 maja, 2. Front Ukraiński wzmocniono 9. Gwardyjską Armią, która razem z 7. Gwardyjską Armią i 46. Armią miała z rejonu na północ od Wiednia prowadzić działania w kierunku Pilzna. W walkach brałby także udział 4. Front Ukraiński (dowodzony przez gen. Andrieja Jeriomienko), który na początku maja wyzwolił rejon Ostrawy. Z jego składu wydzielono specjalną grupę uderzeniową i skierowano ją w kierunku Pragi. Natomiast oddziały czechosłowackie i rumuńskie miały wyzwolić Ołomuniec. 2. Armia Wojska Polskiego i polski 1. Korpus Pancerny miały wyruszyć z rejonu Drezna. Przed przystąpieniem do operacji praskiej 1. Front Ukraiński musiał w ciągu pięciu dni przemieścić o 100-200 km na południe od Berlina trzy armie ogólnowojskowe, dwie pancerne, dwa korpusy pancerne i po jednym zmechanizowanym, kawaleryjskim i artyleryjskim.

   Kapitulacja Berlina i perspektywa szybkiego zakończenia wojny spowodowały, że w wielu czeskich miastach zaczęto atakować niemieckie garnizony. Największe tego typu powstanie wybuchło w Pradze 5 maja. Początkowo powstańcy wyzwolili część miasta, ale Niemcy szybko przeszli do kontrataku. Spowodowało to przyspieszenie rozpoczęcia ofensywy i 1. Front Ukraiński ruszył już 6 maja. Na decyzję tą wpłynął też fakt, iż 4 maja Amerykanie zaproponowali Rosjanom wyzwolenie Czech do Wełtawy i ŁabyStalin odrzucił tą propozycję i z uwagi na szybkie postępy wojsk amerykańskich w Czechach rozkazał przyspieszyć ofensywę w kierunku Pragi. Ranem 6 maja podczas rozpoznania bojem stwierdzono, że na wielu odcinkach przeciwnik opuścił pozycje i cofa się na zachód. W takiej sytuacji podjęto decyzję o przyspieszeniu działań i po południu rozpoczęto przygotowanie artyleryjskie. Następnie ruszyły 3. Gwardyjska Armia i 13. Armia3. i 4. Gwardyjska Armia Pancernaoraz 4. i 25. Gwardyjski Korpus Pancerny, a wieczorem dołączyła do nich 5. Gwardyjska Armia. Tego samego dnia poddał się garnizon Wrocławia. Do wieczora następnego dnia 4. Gwardyjska Armia Pancerna i 13. Armia posunęły się o 45 km, a 3. Gwardyjska Armia wyzwoliła Miśnię. Jednocześnie 3. Gwardyjska Armia Pancerna i 5. Gwardyjska Armia zaczęły szturm Drezna.

   Sytuacja powstańców w Pradze 7 maja stała się krytyczna. Niemcy ponownie opanowali centrum miasta i zaczęli represje wobec mieszkańców. Zmusiło to wojska 1. Frontu Ukraińskiego do rozpoczęcia działań przed osiągnięciem pełnej gotowości. Jednocześnie z terytorium Węgier ruszyła 7. Gwardyjska Armia, która przerwała front na szerokości 25 km i głębokości 12 km. W powstały wyłom skierowano 6. Gwardyjską Armię Pancerną 2. Frontu Ukraińskiego. Na północ od Wiednia ruszyły także 9. Gwardyjska Armia i 46. Armia. Do wieczora czołgi przebyły 50 km, wyzwalając Jaroměřice nad Rokytnou i Igławę. Do Pragi było jeszcze daleko, ale sytuację powstańców uratowali inni Rosjanie. Mianowicie na ich stronę przeszły oddziały Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej, co zdecydowanie zmieniło stosunek sił. Była to formacja utworzona z jeńców i dowodzona przez gen. Andrieja Własowa. Na pomoc powstańcom chciał też ruszyć gen. George Patton, którego oddziały znajdowały się znacznie bliżej, ale Rosjanie kategorycznie odmówili.

   Wieczorem 8 maja prawe skrzydło 1. Frontu Ukraińskiego weszło na terytorium Czech na głębokość 40 km. Czołowe oddziały pancerne miały do Pragi jeszcze 70-80 km. Tego samego dnia zostało zajęte Drezno. Wieczorem oddziały niemieckie walczące w Pradze zawarły rozejm z powstańcami i zaczęły się wycofywać w kierunku wojsk amerykańskich z zamiarem złożenia broni po drugiej stronie linii demarkacyjnej. W nocy do miasta weszły pierwsze oddziały pancerne Armii Czerwonej. Dojście – z wielu kierunków – do Pragi oddziałów radzieckich uniemożliwiło zorganizowane odejście na zachód głównych sił Grupy Armii "Środek" znajdujących się na wschód od stolicy Czechosłowacji. Większość otoczonych oddziałów poddała się 10 i 11 maja. Do niewoli trafiło ok. 860 tys. ludzi. Zdobyto 9500 dział i moździerzy, 1800 czołgów i dział samobieżnych oraz 1100 samolotów. Jednocześnie do 11 maja oddziały posuwające się na zachód doszły do linii Chemnitz – Karlowe Wary – rejon Pilzna, nawiązując bezpośredni kontakt z United States Army.

 

    W latach 1945–1946 był dowódcą Centralnej Grupy Wojsk Radzieckich i wysokim komisarzem w Austrii. W trakcie sporu Gieorgija Żukowa z Józefem Stalinem, wraz z innymi oficerami, poparł marszałka Żukowa. Po jego dymisji ze stanowiska naczelnego dowódcy wojsk lądowych w 1946 objął tę funkcję ponownie. Został też zastępcą ministra obrony ZSRR. W latach 1950–1951 został głównym inspektorem Armii Radzieckiej. W roku 1950 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR, a w roku 1952 – członkiem Komitetu Centralnego KPZR. W latach 1952–1955 pełnił funkcję dowódcy Karpackiego Okręgu Wojskowego. W 1955 po utworzeniu Układu Warszawskiego, był pierwszym dowódcą jego zjednoczonych sił (do roku 1960). W tym samym czasie pełnił funkcję pierwszego zastępcy ministra obrony ZSRR (1956-1960). W roku 1956 dowodził stłumieniem antykomunistycznego i antyradzieckiego powstania na Węgrzech. W latach 1961-1962 w okresie kryzysu berlińskiego był głównodowodzącym wojskami radzieckimi w NRD.

Od roku 1962 zajmował stanowisko generalnego inspektora grupy inspektorów w Ministerstwie Obrony ZSRR.

 

 

 

Jest autorem obszernych wspomnień z okresu służby wojskowej - „Czterdziesty piąty” (Warszawa 1968) oraz „Notatki dowódcy frontu”(Warszawa 1981).

 

 

 

 

 

Marszałek Iwan S. Koniew zmarł 21 maja 1973 w Moskwie za wybitne zasługi dla ZSRR został pochowany pod Murem Kremlowskim na Placu Czerwonym. W jego pogrzebie uczestniczyła delegacja Wojska Polskiego z wiceministrem obrony narodowej – zastępcą ministra ds. ogólnych gen. Józefem Urbanowiczem na czele.



 

Odznaczenia i wyróżnienia:

  • Medal „Złota Gwiazda” Bohatera Związku Radzieckiego – dwukrotnie (29 lipca 1944, 1 lipca 1945)
  • Order Zwycięstwa (30 marca 1945)
  • Order Lenina – siedmiokrotnie (1945, 1945, 1947, 1956, 1957, 1967, 1972)
  • Order Rewolucji Październikowej (1968)
  • Order Czerwonego Sztandaru – trzykrotnie (1938, 1944, 1949)
  • Order Suworowa I klasy – dwukrotnie (1943, 1944)
  • Order Kutuzowa I klasy – dwukrotnie (1943, 1943)
  • Order Czerwonej Gwiazdy (1936)
  • Medal 100-lecia urodzin Lenina
  • Medal „Za obronę Moskwy” (1944)
  • Medal za Zdobycie Berlina (1945)
  • Medal za Wyzwolenie Pragi (1945)
  • Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (1945)
  • Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
  • Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej (1938)
  • Medal jubileuszowy 30-lecia Radzieckiej Armii i Marynarki Wojennej (1948)
  • Medal 40-lecia Sił Zbrojnych ZSRR (1958)
  • Medal 50-lecia Sił Zbrojnych ZSRR (1968)
  • Medal 800-lecia Moskwy (1947)

Odznaczenia zagraniczne:

  • Krzyż Wielki Orderu Wojennego Virtuti Militari (Polska)
  • Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (Polska)
  • Order Krzyża Grunwaldu I klasy (Polska)
  • Order Bułgarskiej Republiki Ludowej I klasy (1974, Bułgaria)
  • Medal Przyjaźni Chińsko-Radzieckiej (ChRL)
  • Złota Gwiazda Bohatera Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej (28 kwietnia 1970, CSSR)
  • Czechosłowacki Wojskowy Order Lwa Białego „Za zwycięstwo” I Klasy (CSSR)
  • Order Lwa Białego I Klasy (CSSR)
  • Order Klementa Gottwalda (CSSR)
  • Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (CSSR)
  • Order Partyzanckiej Gwiazdy I klasy (Jugosławia)
  • Bohater Mongolii (7 maja 1971, Mongolia)
  • Order Suche Batora – dwukrotnie (1961, 1971, Mongolia)
  • Оrder Czerwonego Sztandaru (Mongolia)
  • Srebrny Order Zasług dla Ojczyzny (NRD)
  • Order Wolności (Węgry)
  • Order Zasługi Węgierskiej Republiki Ludowej (Węgry)
  • Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja)
  • Krzyż Wojenny (Francja)
  • Order Łaźni (Wielka Brytania)
  • Krzyż Wojenny (Wielka Brytania)
  • Wielka Komandorska Legia Zasługi (USA)

 

 

"Wizyta Matki Bożej Częstochowskiej u marszałka Koniewa"

Autorzy: śp. Ks. Józef Maria Bartnik, Ewa J. P. Storożyńska

Wydawnictwo: Wydawnictwo Sióstr Loretanek

Data wydania: 2011

[…]

Częstochowa, 1944-1945

W styczniu 1945 r. marszałek Iwan Koniew, prowadząc Armię Czerwoną na Berlin, zatrzymał się pod Częstochową, by przegrupować wojska. Zajął kwaterę i przy stole zasłanym mapami opracowywał plany strategiczne. Wtem pojawiła się przed nim kobieta, ubrana na czarno, w czarnym szalu na głowie, i zwróciła się do niego po rosyjsku: Idź i natychmiast rozpocznij ofensywę na Częstochowę! Powiedziawszy to, wyszła.

Koniew, mocno zaskoczony, wybiegi z kwatery i pytał żołnierzy trzymających wartę: „Gdzie jest ta kobieta, która była u mnie?”. Lecz ci odpowiedzieli: „Nie było tu żadnej kobiety!”. Marszałek Koniew, powróciwszy do kwatery, nie namyślając się wiele, cofnął poprzedni rozkaz, a wydał nowy, nakazujący natychmiastowy wymarsz na Częstochowę.

16 stycznia 1945 r. wojska Frontu Ukraińskiego pod rozkazami marszałka Koniewa zdobyły miasto bez jednego wystrzału! Atak był tak gwałtowny, że hitlerowcy nie zdążyli zburzyć miasta.

Jeden z braci paulinów wspominał:

Ta godzina wyzwolenia przyszła nagle… […] A Niemcy na Jasnej Górze nic absolutnie nie wiedzieli, że radzieckie wojska już tu są. Jak się dowiedzieli, […] powstała straszna panika. […] zakonnicy wszyscy się modlili; była akurat godzina modłów i byliśmy w kaplicy. […] Jeden z naszych zakonników poszedł pytać się, co oni teraz będą robić.

Ten komendant odpowiedział, że on w takim wypadku ma rozkaz, pod karą śmierci, spalić Jasną Górę, jak się będzie stąd wycofywał. Klasztor był w pogotowiu. Wszyscy, którzy się tu schronili i zakonnicy, nikt nie spał wtedy. Ja byłem wyznaczony na obserwatora. […]   Przed godziną 23 Niemcy wytoczyli na dziedziniec klasztorny osiem beczek z benzyną. I te beczki ustawili szeregiem, odkorkowali i tak to wszystko się lalo. Jednocześnie tam gdzie Arsenał, była wywleczona ogromna sterta kocy, też zlana benzyną. A na wprost, gdzie taka mozaika ułożona z kamieni, to zastopowali ciężarowe auto, naładowane wybuchowymi materiałami i wszystko to zlali benzyną. Ale znów rozległy się jakieś detonacje i oni uciekli. Tylko częściowo to podpalili.” (…)

24 stycznia marszałek Iwan Koniew w otoczeniu sztabu oficerów wkroczył do jasnogórskiego sanktuarium. Stanąwszy przed obrazem Matki Bożej, powiedział:

Это Она в тот день была у меня!

[ To Ona tamtego dnia była u mnie! ]

Pociągnął ręką dwa razy po twarzy, zdjął czapkę, pokłonił się nisko i wyszedł. A za nim sztab. Oficerowie byli poważnie zaniepokojeni zachowaniem Koniewa i jego zadziwiającą wypowiedzią. Myśleli, że marszałek zwariował! Wreszcie ośmielili się zapytać, dlaczego powiedział coś tak dziwnego. Koniew wyjaśnił: Tak, jak na tym obrazie, wyglądała kobieta, która dala mi tak stanowcze polecenie, że innej myśli już nie miałem, jak tylko tę, aby natychmiast rozkazać ofensywę na Częstochowę!

 

 "Визит Ченстоховской Богоматери у Маршала Конева"

Авторы: Kсёндз доктор Юзэф (рус. Иосиф) Мария Бартник, Эва Сторожыньска

Издательство Сестёр Лоретанок

Дата издания 2011

 

[…]

Ченстохова, 1944-1945

В январе 1945 года маршал Иван Конев, ведущий Красную Армию на Берлин, остановился под Ченстоховой, чтобы перегруппировать войска. Он занял квартиру и за столом, покрытым картами, разрабатывал стратегические планы. Неожиданно перед ним появилась женщина, одетая в чёрную одежду, с чёрным шарфом на голове и обратилась к нему на русском языке: Иди и немедленно начни наступление на Ченстохову! Сказав это, она ушла.

Конев, очень удивлен, выбежал из квартиры и спросил солдат, несущих караул: „Где та женщина, которая была у меня?”. Но они ответили: „Здесь не было никакой женщины”. Маршал Конев, вернувшись в квартиру, долго не задумываясь, отменил предыдущий приказ, и издал новый приказ, требующий немедленно наступать на Ченстохову.

16 января 1945 г. войска Украинского фронта под командованием Маршала Конева захватили город без единого выстрела! Атака была настолько сильная, что нацисты не успели разрушить город.

Один из братьев монахов – паулинов напомнил:

Час освобождения наступил внезапно … […] А Немцы на Ясной Горе абсолютно не знали, что советские войска уже здесь. Как только узнали, […] создалась страшная паника. […] Все монахи молились; как раз был молитвенный час и все мы были в часовне. […] Один из наших монахов пошел спросить коменданта, что они теперь будут делать.

Комендант ответил, что он в таком случае под смертной казнью имеет приказ сжечь Ясную Гору, если будет отсюда отступать. Монастырь был наготове. Все, которые здесь укрылись и монахи, не спали. Я был назначен в качестве наблюдателя. […] Незадолго 23 часа Немцы выкатили во двор монастыря восемь бочек бензина. Бочки эти поставили в ряд, откупорили и бензин из них лился на землю. Одновременно в месте, где находится Арсенал, вытянули огромную груду одеял, также политых бензином. А напротив, где находится мозаика, выложененная их камней, они поставили грузовик, наполненный взрывчатыми материалами и тоже всё облили бензином. Но, внезапно раздались какие-то взрывы и они убежали. Только частично подожгли”. […]

24 января Маршал Иван Конев в окружении офицеров штаба вошёл в святыню Ясной Горы. Стоя перед иконой Богоматери, Маршал сказал:

[Это Она в тот день была у меня! ]

[ To Ona tamtego dnia była u mnie! ]

Он дважды провёл рукой по лице, снял шапку, низко поклонился и ушел. И за ним весь штаб. Офицеры были серьезно обеспокоены поведением Конева и его удивительным заявлением. Они думали, что Маршал сошёл с ума! Наконец решились спросить, почему он сказал что-то так необыкновенное. Конев объяснил: Так, как на этой иконе, выглядела женщина, которая дала мне такую сильную команду, что другой мысли у меня уже не было, как только та, чтобы немедленно приказать наступление на Ченстохову! […]

Перевёл Анджэй Лещиньски

Tłumaczył Andrzej Leszczyński

 

 

Bibliografia:

Mała Encyklopedia Wojskowa, t. II, Wyd. MON, Warszawa 1971,

Encyklopedia II wojny światowej, Wyd. MON, Warszawa 1975

https://pl.wikipedia.org/wiki/Operacja_praska

https://pl.wikipedia.org/wiki/Iwan_Koniew

http://www.hrono.ru/biograf/bio_k/konev.php

http://100.histrf.ru/commanders/konev-ivan-stepanovich/

Wielka Encyklopedia Radziecka, t. 13, s. 20, Moskwa 1969–1978

http://www.mvk.kharkov.ua/page-konev.html?locale=ru

B. Potyrała, W. Szlufik – Who is who? Trzygwiazdkowi generałowie i admirałowie radzieckich sił zbrojnych z lat 1940–1991, Wyd. WSP, Częstochowa 2001, ISBN 83-7098-662-5

Słownik biograficzny marszałków Związku Radzieckiego, t. II, Koszalin 2004

Encyklopedia II wojny światowej nr 48: Zdobycie Berlina. ZSRR wypowiada wojnę Japonii. Oxford Educational sp. z o.o., 2008. 

 W. Jegorszyn – Feldmarszałkowie i marszałkowie, Moskwa 2000

http://krakow.onet.pl/mit-ocalonego-krakowa-legl-w-gruzach/y8x0j

B. Potyrała, H. Szczegóła – Czerwoni marszałkowie. Elita Armii Radzieckiej 1935–1991, Wyd. WSP im. Tadeusza Kotarbińskiego, Zielona Góra 1997, ISBN 83-86832-23-1

K. Zalesskij – Imperium Stalina. Biograficzny słownik encyklopedyczny, Moskwa 2000

http://wolna-polska.pl/wiadomosci/wizyta-matki-bozej-czestochowskiej-marszalka-koniewa-2014-09

 

 

 

 Opracował: Marek Zatorski

 

 

 

 

 

 

Comments (0)

500 characters remaining

Cancel or

Joomla templates by a4joomla